نویسنده: زهرا شریفی

هیچ ایده‌ای بزرگ نیست

شاید مثلاً ادیسون با خودش گفته بود چه می‌شد اگر شب‌ها را چیزی غیر از مهتاب روشن می‌کرد؟ یا هدایت وقتی می‌خواست کوزۀ پشت پنجره را جابه‌جا کند با خودش گفت آن دوردست‌ها چه چیزی می‌بینم و همین شروع یک قصه بود...

احتمالاً به این دلیل کار خودت را دوست نداری…

آدم است دیگر هی دلش می‌خواهد ساعت یا گوشی را پرت کند گوشه‌ای یا صدای آن را خفه کند و چند دقیقه بیشتر بخوابد. با خودش می‌گوید چرا باید این وقت صبح دل از رختخواب بکنم و راهی جایی شوم که دوستش ندارم...

وقتی کنترل دست تو نیست

بی‌مقدمه برایشان نوشتم: من خوشحال‌ترین آدم روی زمینم، شما هم خوشحال باشید. برایم نوشتند: در این شرایط تو خوشحال نیستی تو دیوانه‌ای. آدم یا باید خیلی بی‌خیال باشد که به اوضاع امروز اهمیت ندهد یا دیوانه. خب من شاید یک آدم بی‌خیال و دیوانه باشم اما خوشحال...

استعاره‌هایی که جان گرفتند

انگار چیزی وارد زندگی‌اش شده بود که تابه‌حال آن را نمی‌شناخت. تصمیم داشت شکار کند. هر چه می‌تواند را به چنگ بیاورد. چراغ‌قرمز طولانی چهارراه ولی‌عصر فرصتی شده بود تا به‌دقت آدم‌ها را نظاره کند. هر آدمی یک استعاره است...

نظم شخصی برای نویسنده‌ها

می‌گفت خیلی حوصله داری که این‌قدر همه‌چیز را مرتب کنار هم می‌چینی. می‌گفت هنرمند را چه به نظم؟ باید میان کتاب‌ها و کاغذها غلت بزنی تا بتوان تو را نویسنده نامید. باید کاغذ پاره دوروبرت فت و فراوان باشد تا بتوان گفت نوشتن بلدی. بی‌خیال این‌همه حرف‌های بی‌سروته، کتاب‌ها را دانه‌دانه دستمال می‌کشیدم...

مثل آب باش

این روزها با حرف‌های منفی زیادی مواجه می‌شوم. با «نمی‌توانی»‌ها، «نمی‌شود»ها و هزارتا «نه» دیگر. فکر می‌کنم این هم از مقاومت‌های زندگی است وقتی تصمیم می‌گیریم راهی را برویم که از نظر بقیه سخت است و صعب، و گاهی همۀ آن بقیه دست‌به‌دست هم می‌دهند تا ما را از هدف دور کنند...

آنچه باید در مورد استعاره بدانید

باوجود استعاره می‌توان پلی زد بین چیزهایی که برای دیگران آشناست با آنچه می‌خواهیم به آن‌ها توضیح دهیم. ما با تعریف و توضیح یک پدیده از خواننده می‌خواهیم که با فکر کردن به چیزی دیگر موضوع حاضر را برای خودش ترسیم کند...