چرا نویسندگان کار خودشان را ویرایش نمی‌کنند؟

اگر دست به قلم داریم و چیزی می‌نویسیم چند بار سعی کرده‌ایم کار خودمان را ویرایش کنیم؟

یک نویسنده نیرویی خلاق است که می‌تواند جهانی زیبا خلق کند.

اما همۀ ما وقتی چیزی خلق می‌کنیم به آن وصل می‌شویم مثل مادری که به جنینی که از خونش تغذیه می‌کند وصل است.

کلمات هم خون نویسنده هستند و نوشته‌هایش فرزندان او.

خب چه کسی حاضر است بگوید بچۀ من بد است یا به خاطر ضعف او می‌کشمش؟

این کار باعث می‌شود که میان یک متن چندین کلمه‌ای گیر کنیم.

وقتی افکار خودمان را روی کاغذ می‌آوریم فکر می‌کنیم می‌توانیم با همین واژها دنیا را تغییر دهیم غافل از اینکه ما کامل نیستیم.

مثل عاشقی که عیب‌های معشوقه‌اش را نمی‌بیند در مقابل کم و کاستی‌های متن کوریم.

اینجاست که نیاز داریم کسی پیدا شود و گوشمان را بپیچاند و آگاهمان کند.

در غیر این صورت ممکن است نوشتۀ کج‌وکولۀ خودمان را باافتخار منتشر کنیم یا برای درمان فرزند بیمارمان کاری نکنیم.

اینجا فقط نیاز به کمک داریم و چه خوب است که کسی را پیدا کنیم تا دست به تشر زدنش خوب باشد و پیچش گوش را خوب بداند.

حالا نه‌تنها در نوشتن بلکه در تمام ابعاد زندگی نیاز داریم به حامیانی که دلسوزانه به ما کمک کنند.

تا بدانیم که هستیم و چه‌کاری انجام می‌دهیم.

ما برای ویرایش زندگی هم یک ویراستار می‌خواهیم.


کانال تلگرام چگونه شاعر شویم؟

در اینستاگرام با هم شعر بخوانیم

آیا این مطلب برای شما مفید بود؟

1 2 3 4 5

۴ نظر

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *