نوشتن چه کمکی به ویراستار می‌کند؟

همیشه وقتی حرف از ویرایش و ویراستاری می‌شود توصیه به بیشتر خواندن و خواندن می‌کنند اما تابه‌حال ندیده‌ام کسی بگوید بیشتر بنویس.

تصور اکثر ما از ویراستاران تعمیرکاران نوشته‌های دیگران است. آن‌هایی که متن را ورز می‌دهند و از آن چیزی زیبا می‌سازند. خیاط‌هایی که مدام مشغول وصله-پینه کردن نوشته‌هایی هستند که از آنِ خودشان نیست.

اما چرا ویراستار خودش دست‌به‌قلم نباشد؟

هر ویراستار علاوه بر خواندن شعر و نثر فاخر فارسی در کنار آموزه‌های درست‌نویسی باید بتواند آنچه یاد گرفته را در قالب کلمات بریزد.

نه حتماً برای انتشار و عرضۀ آن به دیگران، هرچند می‌تواند منتشر هم بشود بلکه برای یادگیری بیشتر و پیاده کردن چیزهایی که یاد گرفته.

مثلاً کسی که داستان و رمان را ویرایش می‌کند وقتی خودش قصه‌های بلند و کوتاه می‌نویسد ساختار یک داستان را بیشتر متوجه می‌شود تا با خواندن زیاد. پی‌رنگ را بهتر می‌فهمد و شخصیت‌پردازی به جانش می‌نشیند. عناصر داستان را بهتر تشخیص می‌دهد.

یا برای درست‌نویسی که در همۀ موارد ویرایش اصل اولیه و مهمی است. ساختار جمله، به کار بردن نشانه‌ها، انتخاب درست واژه‌ها و هر چیز دیگری ازاین‌دست را زمانی می‌توانیم عمیق و کاربردی درک کنیم که با نوشتن زیاد به آن رسیده باشیم.

این تجربه را شاید نتوانیم با خواندن به دست بیاوریم.

هر چه را از نوشتن می‌دانیم پیاده کنیم تا به مشکلات اشراف بیشتری داشته باشم و تکنیک‌های تازه‌ای را یاد بگیریم.

از این طریق می‌توانیم بفهمیم که خیلی از خطاهای ویرایشی یک راه‌حل ثابت و مشخص نخواهند داشت و از طرق مختلف برطرف می‌شوند.

حتی با بازنویسی‌های مکرر نوشته‌های خودمان می‌توانیم ذهنمان را به چالش بکشیم و مهارت‌های جدیدی را به آنچه قبلاً آموخته‌ایم اضافه کنیم.

به‌این‌ترتیب است که می‌توانیم راه تقویت نوشته‌های دیگران را هم پیدا کنیم.

نویسنده باید بهتر از نویسندگان متوسط بنویسد تا بتواند به دیگر نویسندگان کمک کند.

 


کانال تلگرام چگونه شاعر شویم؟

در اینستاگرام با هم شعر بخوانیم

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *